30.07.2011 | 
Автор: Дүртенче класстан соң без икенче - зур, таш, иркен мәктәптә укыдык. Шул елны мин “өчле”ләргә, хәтта “икеле”ләргә тәгәрәдем. Аеруча урыс теленнән. Тик бу озакка бармады.
Көзге чирек чыккан көн иде. Мин өйгә кайтып бара идем. “Тукта әле, - дидем үземә, - минем чиреккә ничә өчле чыкты? Ә ничә дүртле? Ә бишлеләр?” Бармак бөгеп санап карадым. Өч-дүрт "өчле" булгандыр, күбесе - "дүртле"ләр - ун штук тирәсе, ну и бишлеләрдер инде: английский, хезмәт дәресе, география, геометрия, бәлки... Үз-үземә гәҗәпләнүемнең чиге булмады: нәрсә мин безнең класстагы “троешниклар” кебек аңгыра мени? Ә нәрсә алайса? Миңа, мисал өчен “отличник” булырга нәрсә комачаулый?
Берничә ай эчендә “өчле фәннәре” буенча күтәрелдем, “дүртле фәннәрен” яхшырттым һәм киләсе чиректә ныклы “ударник” булдым.
Бу халәттә үземне беренче бизнес - “сагыз сату бизнесын” башладым да инде мин. Тугызынчы класска җиткәндә көндәлектән "өчле"ләр бөтенләй юкка чыкты, җиде-сигез фәннән - "дүртле", калганнары "бишле"ләр иде.
Рубрика: Из дневника